เรื่องสั้น……กระจกเงากรอบทอง EP6 (ตอนจบ)
โดย…..นิเทศ เพียรศานต์
ภาพของการบัดพลีสังเวยหายลับไปมีลำแสงสว่างนวลฉายเข้ามาแทนที่ กลางลำแสงนั้นมีแถวแนวของบรรพบุรุษที่เคยมีชีวิตอยู่ในอดีตทะยอยเดินออกมาทักทายชายหนุ่ม บางคนยิ้มละไมอ่อนเอื้อ บางคนกวักมือเรียก บางคนอ้าแขนขึ้นเพื่อรอโอบกอดเขาด้วยแรงคะนึงหาท่วมท้น ความเจ็บปวดแสนสาหัสในกายถูกแรงเรียกเข้าก้าวทบกลบกลืนไปเสียสิ้น
กายละเอียดโปร่งแสงของชายหนุ่มลอยตัวขึ้นพ้นออกมาจากกายหยาบ ชายหนุ่มเลื่อนเหิรเข้าไปสมทบกับบุคคลในสายสัมพันธุ์อย่างลิงโลด หลายคนถลาเข้ามาโอบกอดลูบหลังลูบไหล่ บ้างก็พยายามจับจูงเขาเดินผ่านทะลุทะลวงกระจกเงา บานนั้นออกไปสู่มิติที่ลึกลับไร้คำตอบเบื้องหลัง
ณ จุดเบื้องหลังกระจกเงาแห่งบรรพบุรุษ ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงความแตกต่างที่ผิดธรรมชาติ พื้นดินที่เท้าตั้งอยู่มีลักษณะนุ่มลื่นยืดหยุ่นเหมือน ท้องงูเหลือมยักษ์และมีสีแดงฉาน ต้นไม้รูปร่าง ประหลาดยึดรากกับท้องฟ้าห้อยกิ่งใบลงมาเบื้อง ล่างสวนทางกับความจริง งูพิษนับร้อยตัวมีปีกบินไป บินมาเหมือนนก ในขณะที่นกไร้ปีกไว้ขาขุดรูอยู่ราวกับเป็นสัตว์เลื้อยคลาน แม่น้ำลำธารทุกสายเป็นน้ำเมือกขันสีม่วงเน่าโชยกลิ่นที่ชวนให้อาเจียน
อารมณ์สยดสยองแล่นเข้าจับขั้วหัวใจ ชายหนุ่มเริ่มผิดหวังกับการตัดสินใจละโลกแห่งชีวิต เบื้องหน้ากระจกเงามาสู่เบื้องหลังที่ดูคลุมเครือไม่ น่าวางใจและวิตการเพื่อนบ้า เขาออกแรงวิ่งตรงไป ยังบ้านหลังใหญ่ที่อยู่สิบ ๆ ซึ่งดูคล้ายบ้านของเขาเองในนภพทีละมา เมื่อไปถึงเขาได้ใช้ความพยายามเปิด
ประตูเข้าไปข้างในหากแต่ว่าตำแหน่งลูกบิดที่คุ้นมือเลื่อนไปอยู่ด้านตรงข้ามแทน เมื่อผ่านความทุลักทุเลระยะหนึ่งก็แทรกตัวเข้าไปในบ้านได้สำเร็จ ชายหนุ่มวิ่งลิ่วขึ้นไปบนห้องสีน้ำเงินที่เขาคิดว่าปลอดภัยที่สุด ภาพที่ปรากฏขึ้นภายในห้องนั้น ทำให้เขาตกตะลึงพร้อมๆ กับบาดใจจนถึงกับทำให้ต้องตะโกนก้องออกมาด้วยความเจ็บแค้นผิดหวัง บนเตียงทองเหลืองที่บรรพบุรุษและตัวเอาเองเคย นอนตาย ญาติพี่น้องทั้งหมดที่สืบสานสายเลือดสูง ส่งมายังตัวตนของเขากำลังร่วมรักหมู่กันอย่างน่าบัดสียิ่ง ชายหนุ่มยืนนิ่งกลางม่านน้ำตาแห่งความ อดสูใจ มันไม่คุ้มกันเลยกับการเสียสละอันยิ่งใหญ่ เท่าชีวิตของเขา มีผู้หญิงสูงอายุคนหนึ่งลุกออกจาก วงสมสู่ตรงเข้ามาจับมือเขาแล้วพูดว่า “หลานเฮ้ย เข้ามาสนุกสนานกันเถอะ พวกเรารอเธออยู่มานานหนักหนาแล้ว อย่ากระดากอายไปเลยเพราะ ณ กาลเวลานี้ทุกอย่างมันได้หลุดออกจากเปลือกแห่ง ความจริงแล้ว มาซิ มารับรสแห่งความหฤหรรษ์ที่ ไร้ขอบเขต” เขาสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม อย่างรุนแรง “นี่มันเกิดอะไรขึ้น ความถูกต้องหาย ไปไหนหมด” ผู้หญิงสูงอายุคนเดิมหัวเราะจนตัวโยน ด้วยจริตสาวรุ่น
“หลานไม่เข้าในความเคลื่อนไหวในมิติหลังกระจก ทุกอย่างมันตรงกันข้ามกับความจริงในโลกมนุษย์ ไม่เห็นดอกหรือว่ากระจกเงามันกลับด้าน เราทั้งหมดยืนอยู่เบื้องหลังของมัน มองดูซิมันไม่มีเงาสะท้อนให้เราละอายใจ ศีลธรรมจรรยาและความ ผูกพันฉันท์ญาติมันสลายตัวไปหมด กฎเกณฑ์ของ สิ่งที่ถูกหรือผิดมันไม่ได้สิงสถิตย์อยู่ตรงนี้หรอก”
ชายหนุ่มถลันวิ่งไปยังเบื้องหลังกระจกเงา กรอบทองและพบว่ามันเป็นด้านหลังที่ฉาบไว้ด้วยปรอทสีแดงแก่เขาพยายามจะก้าวผ่านกลับไปสู่โลกแห่งความจริงภายนอกแต่เขาก้าวออกไปไม่พัน ใบหน้าระทมทุกข์ที่ซบอยู่เบื้องหลังกระจกเงากำลังใน กระแสน้ำปวดปร่ากัดกร่อนแผ่นปรอทให้หลุดล่อน ออกเป็นทางยาว แตกแขนงออกคล้ายลายแม่น้ำในแผนที่ มีเสียงหัวเราะเย้ยหยันเสียดแทงดังระงมมาจากเตียงทองเหลืองที่กำลังสั่นคลอน อยู่เบื้องหลัง (จบ….)
