รักนี้มีให้เขาเพียงคนเดียว EP2 (ตอนจบ…)
ชีวิตคู่ของเราดำเป็นไปด้วยดี แต่จะเป็นเพราะลียอง ไม่มีอะไรมากนัก รังสิตเบื่อ เรามีปากมีเสียงกันบ่อยๆ และที่สุดเราก็แยกกัน ห้องที่ไม่มีเขาอยู่ด้วยดูวังเวง… ผมทนอยู่ที่ลียองได้ไม่นาน พอดีเพื่อนใหม่ที่ได้รู้จักที่ทางไปปารีส ผมก็เลยตัดสินใจกลับปารีสพร้อมกับเขา…
ที่ปารีส… เรา… ผมกับสุพจน์ได้เช่าห้องในโรงแรมเล็กๆ แถวชานเมืองรอบนอกกรุงปารีสอยู่เพราะถูกสตางค์ เราไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันเพราะมันไม่สะดวกหลายอย่าง… แต่บอกได้ว่าผมกับเขามีอะไรกันเหมือนที่ผมมีกับรังสิต จะต่างกัน ที่ผมไม่มีใจให้ใครอีกแล้ว ผมไม่มีใจให้สุพจน์เท่าที่ผมมีให้รังสิตเท่านั้นเอง
แล้ววันหนึ่ง ผมก็เจอกับรังสิตโดยบังเอิญ ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ผมกำลังจนกรอบ อยากกลับเมืองไทยเต็มแก่ เพราะหางานการ อะไรรับจ้างทำก็ไม่ได้ เมืองนอกนั้นอะไรก็ดีทุกอย่าง แต่วิถีการดำเนินชีวิต โดยเฉพาะคนหัวเดียวกระเทียมลีบอย่างผมมันว้าเหว่อย่าบอกใคร แต่นั่นแหละ มันเป็นความรู้สึกที่เก็บเกี่ยวจากที่ไหนก็ไม่ได้เหมือนหรือไม่เท่า ผมไม่เสียใจเลยกับช่วงแห่งความเจ็บปวดนั้น… เพราะมันคือชีวิต อย่างคนฝรั่งเศสชอบพูดกันด้วยสำนวนว่า เซต์ ลา วี…
เรา…ผมกับรังสิตกลับมาร่วมชีวิตกันใหม่… เขา…เขารู้จักคนมากและเขาก็ใช้ชีวิตรักของเขากับคนเหล่านั้นอย่างเสรี บอกตรง ๆ ว่าผมรู้สึกเจ็บปวด….เจ็บปวดที่คู่รักของผม ต้อง…พูดว่าต้องคงไม่ถูกใจ เพราะมันเป็นความพอใจของ เขา…ผมเจ็บปวดที่เขาหลับนอนกับคนอื่นที่ไม่ใช่ผม ถูกกระทำเหมือนที่ผมทำกับเขา และ แน่นอน มีหรือที่รังสิต จะอยู่เฉยเป็นท่อนไม้ ผมรู้ว่าเขาทำอะไรกันกับผู้ชายพวกนั้นบ้าง
ทำใจเสียเถิด…คนเป็นเกย์มันก็อย่างนี้แหละ ผมเอง ก็ไม่ต่างไปจากเขาเป็นแต่ผมไม่เคยยอมให้ใครเอา ไม่เคยใช้ปากกับใคร…ผมเป็นฝ่ายรุกเป็นผัวเขาฝ่ายเดียว ผมไม่พร้อมจะเป็นเมียใคร เพราะ…ผมกลัวใจตัวเอง กลัวว่ามันจะทำให้ผมอ่อนแอลง และที่สุด ผมจะต้องมีชีวิตที่ปวดร้าว เหมือนพวกกะเทยหรือเกย์ควีนที่ถูกผัวทิ้งทั้งหลายแหล่ พวกหล่อนเจ็บปวดขนาดไหนอย่าให้ผมต้องบรรยายเลย
ชีวิตกลางคืนของรังสิตโลดแล่นไปเรื่อย ๆ จนเขา “เจ็บตัว” เพราะถูกซ้อมสะบักสบอมกลับมาหาผมอีก กลับมาหาผมอีกครั้ง…ลืมเล่าไปว่า…เรามาอยู่ด้วยกันแล้วเราก็แยกจากกันไป… เขาเป็นฝ่ายแยกไป…แล้วก็กลับมา…
“เราเริ่มต้นกันใหม่ได้นี่… เราเริ่มต้นกันใหม่เถอะ”
ผมต้องดูแลเขา เพราะเขาเจ็บมือทั้งสองข้างบาดเจ็บทำอะไรไม่ได้ ผมต้องทําอะไรให้เขาทุกอย่าง… ชีวิตของเราช่วงนั้นดีมาก ผมได้เขากลับคืนมา เราใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุข ได้ไปเที่ยวด้วยกัน ไปชมพิพิธภัณฑ์ ไปศูนย์การค้า
ตกค่ำเข้านอน แล้วก็ร่วมรักกันอย่างหวานชื่น… เขายังคงเล้าโลม และปลุกเจ้าผมเหมือนเดิมจนผมทนไม่ไหวแล้ว เกมกามของเราก็โลดแล่นไปไม่มีที่สิ้นสุด…หลุดโลกไปเลยทีเดียว….
แล้วช่วงแห่งความสุขก็ผ่านพ้นไป เขาหายดีแล้ว และก็เริ่มออกเที่ยว รังสิตมีเพื่อนชายใหม่ ๆ อีกแล้ว และของใหม่มันก็ทำให้เขาหลงระเริงจนลืมว่าเขาทิ้งผมไว้ข้างหลังเพียงคนเดียว.. ในท่ามกลางความว่างเปล่า… ความหงอยเหงา
ถ้าคุณเคยอกหัก ก็นึกถึงหัวอกของผมตอนนั้นดูก็แล้วกันว่ามันเป็นอย่างไร…
ผมไปนั่งที่ที่คาเฟ่ที่เราเคยนั่งด้วยกันลำพังคนเดียว มองถนนที่โล่งและว่างเปล่า ดูใบไม้ที่บสิดตัวจากรั้วหล่นลงสู่พื้น…แล้วน้ำตาของผมก็ไหลลงอาบหน้า…
ผมเจ็บปวดกับการถูกทอดทิ้งเดิมทีแล้ว…ภาพถ่าย เมืองอองซี่ที่อยู่ใกล้ไปทางสวิตเซอร์แลนด์…เมืองโบราณเล็ก ๆ ริมทะเลสาปที่เราเคยพูดว่าเราจะไปเที่ยวด้วยยังอยู่ในใจของผม… แล้วผมก็ทนต่อความว้าเหวไม่ได้ ที่สุดผมก็เก็บข้าวของอำลาปารีสออกเดินทางไปยังเมืองที่ผมหมายตาหมายใจไว้
แล้วตอนนี้ผมก็ได้มายืนอยู่ข้างทะเลสาปในเมืองอองซี่…มันสวยอย่างยากจะบรรยายได้ อาคารบ้านเรือนเป็น แบบซาโตหรือปราสาทฝรั่งโบราณ ตั้งอยู่ริมคูน้ำหรือคลอง ที่ทอดตัวแทรกไปทั่วเมืองเชื่อมโยงด้วยสะพานเล็กๆ มีราวเป็นเหล็กดัดแบบโบร่ำโบราณ ผมบรรยายความงามของเมืองเก่านี้ให้เห็นภาพได้ไม่ชัดเจน…พยายามนึกว่ามันใกล้เคียงกับเมืองที่มีชื่อเสียงเมืองใดในโลกก็นึกไม่ออก เอาเป็นว่าอองซี่เป็นเมืองเก่าที่สงบ ในลำคูคอลที่เชื่อมโยงกับทะเลสาปอุดมไปด้วยหงส์สีขาวลอยฟ้องเต็มไปหมด ผมคิดถึงรังสิตเหลือเกิน….
ผมย้อนกลับมาลียอง…แล้วสิ้นสุดที่ปารีส บอกลาสุพจน์ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เราจะได้เจอกันอีก แต่มันคงไม่หรอกกระมัง… ชีวิตของเกย์เหมือนชีวิตของคนเดินทาง…เดินทางไปเรื่อย ๆ พบปะเจอะเจอเพื่อนใหม่ไปเรื่อย ๆ คบกัน รู้จักกัน บางคนก็เดียวเดียว บางคนก็ยึดยาวนาน…
แม้ผมจะมีคนอื่น ๆ ในชีวิตของผมมากมาย แต่ไม่มีใครจะครองใจผมได้เท่ารังสิต เพราะผมไม่ได้มีเพียงความใคร่ให้เขาเท่านั้น แต่เรายังมีความรักกันยิ่งใหญ่ให้กัน เราสุขและทุกข์ด้วยกันมามาก มากเท่าที่คู่ชีวิตที่ดีที่สุด หนึ่งจะให้แก่กัน…..
ช่วงการพลัดพรากของเราก็เป็นเสมือนฝันร้ายที่ผมอยากให้มันผ่านพ้นไปและก็ยังหวังอยู่ว่า วันหนึ่งเขาจะกลับมาด้วยคำพูดที่ว่า “เราเริ่มต้นกันใหม่ได้นี่ เราเริ่มต้นกันใหม่เถอะ”
“แล้ว… อย่าเดินจากฉันไปอีกเลยนะ.. เราหยุดชีวิตของเราไว้ด้วยกันเท่านี้เถอะ… ฉันไม่ต้องการใครที่ไหนนอกจากเธอ… เพราะ… เธอคือชีวิตของฉัน” (จบ….)
