ไม่มีอีกแล้วความเหงา EP4 (ตอนจบ…)
โดย….. ชยันต์ วชิรจักร
คำว่าพี่โอ ทำให้น้ำตาไหลออกมาอีก เมื่อปิดไม่ได้ก็ต้องเล่าความจริง
“มันไม่มาเรียนสองวันแล้ว เดี๋ยวเลิกเรียนไปลองหาที่บ้าน ไปกันหมดนี่ละ ไปถามให้รู้เรื่อง”
แฟนยัยแอ๋มที่เป็นเพื่อนกับนาย โอเจ็บแค้นแทนที่รู้เรื่อง
“เค้าไม่ไปหรอก พวกตัวไปกันก็แล้วกัน”
เจปฏิเสธที่จะพบหน้านายโอ
“ตามใจ งั้นเค้าไปกันสองคนก็ได้”
ยัยแอ๋มพูดเอาใจ
เย็นนั้นจึงไปหานายโอกับแฟนเพียงสองคน
“อ้าว มายังไงกันนี้”
นายโอนั่งอยู่บนม้าหินขาวในสนามหญ้าหน้าบ้านกับหญิงสาวผมยาว เขาเอ่ยทักทันทีที่เห็นสองหนุ่มสาวผ่านประตูบ้านเข้ามา
“มาเรื่องของ เจ”
แฟนยัยแอ๋มซึ่งอารมณ์ร้อนโพล่งขึ้นอย่างไม่อ้อมค้อม
“เจ… ทำไมหรือ”
ยัยแย้มมองหน้าหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้วย ก่อนจะตอบคำนายโอ
“เจผิดหวังมากที่พี่โอสลัดรัก”
“อะไรนะ ใครเป็นคนพูด”
นายโออุทานด้วยท่าทางงงๆ ยัยแอ๋มจึงเล่าเรื่องที่เจเห็นนายโอกับหญิงสาวในศูนย์การค้าให้ฟัง นายโอหัวเราะเบาๆ แล้วแนะนำหญิงสาวข้างๆให้รู้จัก
“นี่พี่เอ เป็นพี่สาวผม พี่เอเพิ่งเรียนจบกลับมาจากนอก ผมเลยหยุดเรียน พาพี่เอเที่ยวฉลองซะก่อน…ว้า เจไม่น่าเข้าใจผิดเลย”
“สวัสดีค่ะ ทั้งสองคน”
หญิงสาวที่นายโอแนะนำเอ่ยทักทั้งสองคนต้องรีบยกมือไหว้อย่างเขินๆ
พระอาทิตย์ค่อนไปทางตะวันตก เงาอาคารเรียนทาบทับสระน้ำกับร่างของเจที่นั่งอยู่ หลังจากที่เจได้รับข่าวดี จากยัยแอ๋มแล้วสุขใจอย่างบอกไม่ถูก จนต้องยิ้มด้วยน้ำตาที่เปื้อนแก้ม
“พี่โอนังด้วยคนได้มั๊ยเอ่ย”
เสียงคุ้นๆ ดังขึ้นข้างหลัง เจจึง เหลียวควับไปทันที
“พี่โอ”
เจเรียกเสียงดัง ซึ่งแสดงถึงความดีใจอย่างบอกไม่ถูก
พอกันที่ความปวดร้าว เลิกมาเยี่ยมเยียนเสียทีนะความเหงา เพราะบัดนี้เจรู้แล้ว ว่าไม่มีสองคำนี้อีกต่อไป (จบ…)
