ไม่มีอีกแล้วความเหงา EP1
โดย….. ชยันต์ วชิรจักร
ความจริงร้านขายอาหารที่หน้าวิทยาลัยแถวนี้มีหลายร้าน แต่มีไม่กี่ร้านที่เขาจะขายไอศกรีมควบคู่ไปด้วย ทำให้เป็นที่ชื่นชอบของเหล่านักศึกษาเป็นอย่างมาก วันไหนลูกค้าและพวกที่ไปเป็นกลุ่มจะสั่งอาหารประเภท เดียวกัน เพื่อความรวดเร็ว แต่วันนี้ลูกค้าน้อย เจ หนุ่มหน้า หวาน กับ แอ๋ม เพื่อนสาวลูกค้าขาประจำจึงสั่งอาหารจานโปรดของตัว เองได้
“เก็บตังค์ด้วยฮะ”
เจตะโกนเสียงดัง พนักงานสาว เดินยิ้มเข้ามาหา
“วันนี้คุณสองคนไม่ต้องจ่ายเงิน หรอกคะ”
“อ้าว…ทำไมล่ะ วันนี้วันเกิด เจ้าของร้านเหรอ ถึงได้เปิดให้กินฟรี”
แอ๋มนั้นแหละลงสัย
“ไม่ใช่ยังงั้นค่ะ กลุ่มคุณผู้ชายโต๊ะโน้นจ่ายให้แล้วค่ะ”
พนักงานสาวไขข้อข้องใจพร้อมกับชี้ให้ดู ทั้งคู่จึงหันไปมอง แล้วยัยแอ๋มก็เป็นปลื้มที่เห็นกลุ่มผู้ชายรุ่นพี่ส่งยิ้มมาให้
“พวกพี่โอนั้นเอง ไปขอบคุณ เขาหน่อยมั้ยเจ”
ยัยแอ๋มชักชวน เพราะแอบปิ๊งใครคนหนึ่งที่อยู่ในกลุ่มนั้น
“ไม่ดีกว่า ตัวไปคนเดียวละกัน เค้าจะไปรอที่หน้าร้าน”
“ไปด้วยกันทั้งคู่นั่นแหละ โอกาสหน้าพวกเขาจะได้เลี้ยงเราอีก”
“เค้าบอกว่าไม่ ก็ไม่ซิ”
เจยืนยันกันคำเดิม แล้วลุกขึ้นเดิน ไปยืนรออยู่ที่หน้าร้านจริงๆ โดยไม่ฟังเสียงยัยแอ๋มว่า จะพูดอะไรต่อ เพราะเจไม่ชอบสายตาของใครบางคนในกลุ่มนั้นที่มองมาเหมือนเห็นตัวประหลาด ยัยแอ๋มจึงเดินไปคุยกับนักศึกษาชายรุ่นพี่เพียงลำพัง ไม นานนักก็เดินออกมาหาเจที่ยืนรอ
“มาแล้วจ้าเจ แหม… แค่นี้ก็หน้างอ พี่โอเค้าชวนคุยอะไรนิดหน่อย เป็นข่าวดีมากๆ เลยละ”
“ใช่ซิ…ถึงระริกระรี่ หน้าบานเชียว”
เจมองค้อนเหน็บแนม
“ตัวไม่รู้อะไรอย่าเพิ่งกรี๊ด รู้แล้วจะเสียวถึงทรวง เชียวละ”
“พวกนายนั้นเค้าสนใจตัวไช่ไหมล่ะ”
“ใช่แล้ว แต่พี่โอเค้าสนใจตัวแน่ะเจ… นี่เค้าพูดจริงๆ นะ”
“บ้านะซิ”
เจบ่นไปยังงั้นเอง ส่งหางตาชำเลืองไปดู ก็เห็นรอยยิ้มของนายโอที่ส่งมาให้ ซึ่งนายเจเองก็ยอมรับว่า เป็นยิ้มทะเล้นน่ารักเป็นที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา
“ไปกันเถอะ”
นายเจรีบจูงแขนยัยแอ๋มเดินออกมาจากที่ตรงนั้น
“พี่โอเค้าบอกว่าสนใจตัวตั้งแต่ ในต้อนรับน้องใหม่แล้ว เค้ายังแอบหอมแก้มตัว ตอนเล่นเกมผ้าปิดตาลอดซุ้มเลย”
“ว้าย”
เจอุทานแล้วหน้าแดงซ่านเมื่อนึกขึ้นมาได้ “ เค้านึกว่าพวกผู้หญิงรุ่นพี่ เสียอีกที่หอมแก้มเจ้า คนบ้าอะไรไม่รู้ ” (อ่านต่อ EP2)
