เรื่องสั้น มิติสนธยา EP2
โดย….. วิเศษสาลี
รัศม์ย้อนระลึกถึงวันเกิดเหตุ… วันที่เขากับผู้ชายคนนั้นเฉียดใกล้กันครั้งแรกที่หน้า คลับหรูของคนมีระดับ รถของอีกฝ่ายถูกถอดล้อแม็คสองล้อหน้า ล้ออะไหล่ล้อเดียวมิได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมา รัศม์สละล้อของเขาให้ด้วยความรู้สึกของผู้กำชัยชนะ อีกฝ่ายมีได้เอ่ยคำขอบใจอย่างเต็มปากเต็มคำ อาจเป็นเพราะการเข้าตาจนครั้งนี้ เป็นเรื่องชั่วคราว เล็ก ๆ น้อย ๆ จนทำให้ เขาคิดไปได้เองว่ารัศม์ต่างหากที่เป็นฝ่ายยอมตาม แต่สายตาที่มองกลับมานั้นแปรเปลี่ยนแววไป…. มันอ่อนโยนลง ความสาบซึ้งจาง ๆ ปนเปอยู่ในแววนั้นด้วย
ทั้งสองมีอาจเคลื่อนตัวเองเข้าหากันได้ ต่างคนต่างมีมุมยึดของตนเอง แต่ความรู้สึกที่ส่งโยงข้ามมาถึงกันนั้นค่อย ๆ คลี่คลายไปอย่างอุ่นเอื้อ ราวกับว่าแต่ละฝ่าย ขังตัวเองไว้หลังถ้าแพงน้ำแข็งโปร่งใส ต่างรอเวลาให้ฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดกระหน่ำ ฆ้อนตีให้กำแพงพังทลาย หรือไม่ก็รอให้ปรากฏการณ์ที่เกิดโดยบังเอิญเขยื้อนทลายอุปสรรคกั้นกลางนั้นเสียเอง
วันสำคัญที่สุดในชีวิตมนุษย์ผู้ผูกพันเกียรติและมาดก็มาถึงอย่างมิได้คาดคิด… ชายหนุ่มทั้งสองนั่งอยู่คนละฟากสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ของคลับหรูสำหรับคนมีเงิน อ่านแมกกาซีนฝรั่ง กินเหล้าสูบบุหรี่อยู่อย่างเย่อหยิ่ง ในช่วงที่ฝ่ายใดเผลอตัว อีกฝ่ายหนึ่งจะลอบชำเลืองมองในที่สุดทั้งคู่ก็จับความต้องการของกันและกันได้
เมื่อมาถึงจุดนี้ความกดดันก็เริ่มมีมากขึ้นตามลำดับ ไม่ผิดอะไรกับไอน้ำเดือด ถูกกักไว้ในหม้อน้ำปิดตัน หน้ากากแห่งความอายขยายตึงเปรี้ยะ มันอาจปริแยก ออกจากตัวตนในนาที่ใดนาทิหนึ่งข้างหน้าในสระว่ายน้ำสิน้ำทะเล
รัศม์ว่ายเฉียดเขา หัวไหล่และลำตัวเบียกผ่านกัน โดยเร็ว.. ประจุไฟฟ้าในน้ำวิ่งเป็นริ้ววูบวาบ….
เลือดร้อนระอุอัดฉีดพลุกพล่านอยู่ในสองร่างงามร้อนซ่อนภายใต้เยื่อแพรนุ่ม ละมุนของสัมผัสน้ำโอบล้อม อีกฝ่ายเวียนว่ายอย่างมีชั้นเชิงแล้วดำดิ่งลงสู่ก้นสระ เงียบหายไปอย่างปลากบดานในหลืบประการัง จู่ ๆ เขาก็โผนจะยานขึ้นมาอย่าง รวดเร็วด้วยสีลาของปลาใหญ่โตโผขึ้นหายใจเหนือผิวน้ำ และในการโผล่พ้นนั้นเขาได้แทรกผ่านเนื้อตัวของรัศม์ขึ้นมาเหมือนบังเอิญ… เหมือนความจำเป็นที่หลบเลี่ยงไปทางอื่นมิได้แล้วฉะนั้น จุดหมายปลายทางที่ไม่มีฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดกำหนดได้ หม่อมราชวงศ์หนุ่มกินเหล้าอย่างเดียว เขานอนพับอยู่บนเก้าอี้อาบแดดแล้วค่อยๆ ไถลตกลงมากระแทกพื้น หัวคิ้วแตกเป็นทางยาวเลือดไหลปรี่อาบหน้า
ในส่วนความรับผิดชอบที่ยังเหลืออยู่ รัศม์กระโดดเข้าไปแก้ไขสถานการณ์ให้ดีขึ้น พาไปเย็บแผลประคองเขาไปนอนพักในทางสบายและอบอุ่น
“เอ่อ…คือว่า…คุณอย่าเพิ่งพาผมไปส่งที่บ้านในลักษณะนี้ ผมไม่ต้องการให้คนที่บ้านตกใจและไขว้เขว พาผมไปที่อื่นก่อน รอให้ผมตั้งสติได้ก่อนแล้วผมจะ จัดการกับปัญหาของตัวเอง” ด้วยมาดที่อ่อนโยนลง หม่อมราชวงศ์หนุ่มขอร้อง เขาด้วยความประหม่าแม้จะพยายามข่ม น้ำเสียงให้ราบเรียบแล้วก็ตาม
“ถ้าคุณไม่ทำใจเห้เลื่อนเปื้อนไปเอง ชนิดที่เดาใจผมผิดไปละก็ เชิญคุณไปพักที่ บ้านผมก่อนก็ได้ เชื่อว่าคงมีความสะดวก สบายเท่า ๆ กับที่คุณเคยชินมาก่อน” “ดีครับ เอาอย่างที่คุณแนะนำนั้นแหละเห็นด้วย”
