เรื่องสั้น มิติสนธยา EP3
โดย….. วิเศษสาลี
ในคืนที่ฝนตกไปทั้งโลก เมื่อใบไม้เสียดสีกับบานหน้าต่างแก้วขุ่น เสียงเพลงฝน ตกในป่าหวีดหวิวมาจากห้วงปรารถนา ฝนภายนอกตกเป็นเส้นทะแยงจากซ้ายไปขวา… แล้วเปลี่ยนจากขวาไปซ้าย บางที่ก็ตกลงมาเป็นสายตรงแล้วพริ้วย้วยไล่เป็นคลื่นด้วยการกำหนดลีลาและทิศทางของกระแสลม… คุณชายวางมือร้อนผ่าลงบน บ่ากว้างของรัศม์… รัศม์โอบเอวเขาเป็นการตอบรับ นิ้วมือและข้อกระดูกของทั้งสองฝ่ายเริ่มกระดุกกระดิกเบา ๆ ค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็นการลูบไล้อย่างแผ่วละมุน… แลัวโหมขึ้นใหม่เป็นการจิกบีบเค้นอย่างโหยหา
กำแพงน้ำแข็งแตกกระจายลงในพริบตา… ร่างงามสองร่างกดเบียดเข้าหากันและกันในแนวระนาบ… มีการเคลื่อนไหวที่ยอกย้อนเลื่อนไหลไปมาอย่างเผ็ดร้อน ท่วงทำนองของบทเพลงทั้งหมดสิ้นในจักรวาลถูกนำมาเรียงร้อยเป็นจังหวะ งดงามประณีต มีทั้งอ่อนหวาน ดุดัน เหี้ยมห้าวและราบเรียบอยู่ในลีลาการเคลื่อนไหวของคนคู่นั้น… คนที่เป็นเจ้าของลำนำ “เพลิงพิศวาสในป่าฝน”
ที่สุดของความเย่อหยิ่งในจิตวิญญาณมนุษย์นั้น จบลงที่บทสรุปแห่งการยอมรับ… พลีให้และยอมแพ้ราบคาบ คนทั้งคู่รักกันในมาดแห่งชายเย่อหยิ่ง เมื่ออยู่ในสภาพแวดล้อมของเพื่อนในมหาวิทยาลัย เขาจะกลายเป็นทาสของกันและกันในที่ลับตาเท่านั้น
หลายปีที่ความเข้าใจหล่อหลอมรัศม์กับเขาไว้ด้วยกันแน่นแฟ้น…แต่..วันหนึ่งเขา ก็เป็นฝ่ายจากไปแน่นอน… ความเจ็บแค้น เคล้าเศร้ากระจัดกระจายไปทั่วเนื้อตัวและชีวิตวิญญาณของรัศม์ อีกหนึ่งปีต่อมา เขาก็หวนคืนด้วยความสำนึกผิด… ด้วยความรักที่พร้อมจะอภัย พร้อมจะลืม ความเจ็บซ้ำในอดีต… รัศม์จึงโอบอุ้มเขาไว้อีกครั้ง
ความเย้ายวนจากภายนอกที่มันทะลักเข้ามาไม่ขาดสาย มันทำลายความหนักแน่นให้สั่นคลอนไปได้เหมือนกัน พอโลดแล่นออกไปจากจุดเดิมได้สักพัก ก็มองเห็นข้อแตกต่างเด่นชัดของพลังที่เรียกว่าความรัก ความจริงใจ ว่ามันต่างจากความใคร่และการอยากทดลองแค่ไหน”
“เอาเถอะ เจ้าหลงวัง เรามาตั้งต้นกันใหม่นับจากนี้ ถ้าคิดจะบินโลดออกไป จากชีวิตผมละก็ ขอให้บอกกล่าวกันล่วงหน้าบ้าง ความทุกข์ที่เกิดจากความห่วงใย ผูกพันกันน่ะ มันร้ายกาจยิ่งกว่าอะไรๆทั้งหมด เข้าใจมันดีใช่ไหม”
รัศม์สะกดใจ และพร้อมยุติเรื่องราวอย่างคนฉลาด หากแต่ความน้อยใจเปิดปากเขาขึ้นตัดพ้อ
“ผมให้สัญญาด้วยสำนึกที่เหลือของลูกผู้ชาย ถ้าผมเตลิดไปอย่างสิ้นคิดอีกละก็ ขอให้ผมตกต่ำล้มตาย ให้โชคชะตาสาปแช่งย่ำยีชีวิตอย่าให้ได้อยู่อย่างผู้คนได้อีก”
เขาจากไปแล้ว… จากไปชนิดที่ไม่มีทางกู่กลับ คนทวนสาบานส่งจดหมายมาจาก อังกฤษ เขาบอกว่าเสียใจกับการตัดสินใจครั้งนี้ และขอให้ความทรยศครั้งนี้เผาผลาญตัวเขาเองเถิด… ไม่มีความผูกพันเหลือในใจรวนเรของเขาอีกต่อไป… ลงท้ายด้วยคำลา และขอโทษ
