คืนฟ้าคลั่ง EP2 (ตอนจบ…)
โดย… ร่มฉัตร
ฝ่ามือหนึ่งลูบเหงื่อที่อยู่เต็มหน้าผาก มือนั้นกระด้างเกินกว่าที่จะเป็นของแม่หรืออาจจะเป็นของพ่อ…เขาครุ่นคิด เสียงฝ่าเท้าย่ำเดินหายไปสักครู่และกลับมานั่งยังที่เดิม คราวนี้มีผ้าชุบน้ำมาเช็ดให้สบายตัวด้วย ต้องไม่ใช่พ่อแม่แน่ๆ มันทำให้เขาตัดสินใจลืมตาขึ้น…อารัน… น้องชายคนเล็กของพ่อ
นานๆ อารันจะกลับมาที่นี่สักทีหนึ่ง… และวันนี้อารันกลับมาในคืนที่เขาไม่มีใคร ในชีวิต
“อารัน” เขาเรียกพลางโอบคออารันไว้อย่างสนิทสนมเหมือนทุกครั้ง อารันเป็นคนเดียว กระมังที่ดูจะห่วงใยเขา ทุกครั้งที่เขามา มัก จะมีขนมติดไม้ติดมือมาฝาก บางทีก็พาออกไปเที่ยวโน่นเที่ยวนี่ และเขาก็ปล่อยโฮ…ร้องไห้อย่างหนักหน่วงสะอึกสะอื้นซุกหน้าลงกับอกของอารัน อารันลูบผมบนศีรษะของเขาไปมา
“อย่าร้องไห้ไปเลยเด็กน้อย…อา รันอยู่ที่นี่จะไม่ให้ใครรังแกหนูอีก อาจะมอบ ความรักความอบอุ่นให้กับหนูเอง”
อารันก็เริ่มเชยคางของเขาขึ้นแนบประกบกับริมฝีปาก ละไล่พรมจูบทั่วใบหน้า อันอ่อนเยาว์นั้น ความเศร้าทั้งมวลดับวูบลง แล้วหลงเหลือเพียงความสุขเคลิ้มอย่างประหลาด…
ครั้งแรกสำหรับบทเพลงอันแสนอบอุ่นแนบชิดประดั่งเข็มวนตามร่องแผ่นเสียงในสายเพลงซ้ำซาก เกือบทุกคืนที่อารันอยู่ด้วย เพลงนี้จะถูกบรรเลงขึ้น และวันคืนอันแสนเปลี่ยวก็ลบเลือนหายจาก ความทรงจำจนหมดสิ้น
เขาตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่า จะต้องแสดงความดีที่งดงามดั่งเช่ยอารันแสดงกับเขา แบ่งปันให้กับเด็กคนอื่นๆ เขาจะเป็นตัวแทนของอารันเมื่อเติบโตขึ้นไป…ขึ้นไป
และเขาก็ทำมันได้เหมือนอารันไม่ผิดเพี้ยน อารันมีเมียเมื่ออายุ 20 ปี เขาก็เช่นกัน ปีที่เขาอายุเดิมยี่สิบนั้น เขายังจำความหวั่นไหวทางอารมณ์นั้นได้ดี แม้ว่าเขาจะผ่านชีวิตแบบเกย์มาหลายปี กระนั้น…. เขาเริ่มต้นคิดถึงอะไรบางอย่าง มันเกิดขึ้น เองเฉยๆ โดยธรรมชาติเมื่อเขาโตเป็นหนุ่มขึ้นเรื่อยๆ ความเหงาที่เคยมีเริ่มถูกลบล้างออกจากความรู้สึก ขณะเดียวกัน…คำถามบางคำถามเริ่มเกิดขึ้นและก่อตัวอย่างเงียบเชียบ เขาจำเป็นต้องตอบมัน ตอบความต้องการอีกด้านหนึ่ง เขาต้องการ พิสูจน์ตัวเองว่าเขาทำได้ เขาทำมันได้เหมือนผู้ชายโดยทั่วไป เขาไม่ใช่คนวิปริตทางเพศ เขาไม่ใช่คนบกพร่องทางเพศอย่างที่สังคมชอบประณาม
ผู้หญิงสวยคนหนึ่งโคจรเข้ามาในชีวิตเหมือนความฝัน ทุกสิ่งดูงดงามไปหมด เธอไม่มีวันล่วงรู้หรอกว่า เขาผ่านชีวิตอะไรมาบ้าง อย่าว่าแต่เธอเลย…พ่อแม่ก็ไม่รู้ ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับน้องชายคนเล็กของพ่อ….อารัน….
ผู้หญิงคนนั้นตั้งท้องกับเขาหลังจากที่มีเพศสัมพันธ์ไม่นาน เขากำลังจะเป็นพ่อคน….ช่างน่ายินดีอะไรเช่นนั้น…เห็นไหมล่ะ… เขาทำมันได้และสำเร็จอย่างงดงาม เสียด้วย…ลูกของพ่อ….ลูกของเขา…ลูกของเธอ…ลูกของเรา
แล้วแม่ของเขาก็ทำร้ายผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่เขารักดั่งดวงใจด้วยถ้อยคำถากถาง น้ำคำหยามเหยียดประชดประชัน เกิดขึ้นในวันหนึ่ง วันที่เขาไปเรียนหนังสือและเธออยู่บ้าน เธอทิ้งจดหมายเพียงไม่กี่คำให้เขา เธอกำชับว่าไม่ต้องไปตามหาเธอหรอก ทุกสิ่งทุกอย่างถือว่ามันเป็นหมอกควันที่จางหายไปกับอากาศแล้วกัน แต่ สิ่งหนึ่ง…เธอสัญญาว่าจะรักและถนอมไว้คือ… ลูก…
จบสิ้นแล้วสำหรับเขากับเธอเพราะแม่ของเขาเพียงคนเดียว แม่ที่คิดว่าเธอเข้ามาเพื่อแย่งความรักระหว่างครอบครัวที่ควรจะเป็นนั้นไป จากวันนั้น…ถึงวินาทีนี้ เขายังไม่พบเธอและบ้านนี้เธอจะเป็นอย่างไรบ้าง ก็ไม่รู้เหมือนกัน เขาเคยร้องให้เพราะความคิดถึงเธอมาแล้วอย่างมากมายหลายครั้ง
จากวันที่ความสัมพันธ์เลือนหาย เขาออกมาจากบ้านที่แสนทุเรศหลังนั้น บ้านที่ทุกคนเห็นแก่ตัว และเต็มไปด้วยความบีบคั้นไม่สิ้นสุด เขาเผชิญชีวิตด้วยลำแข้ง แกร่งในบ้านเช่าเล็กๆ นี่หรือคือสิ่งที่ทุกคนเรียกว่า รสชาติของชีวิต…เขาอยากหัวเราะออกมาดังๆ
ชีวิตของเขาแปรเปลี่ยนจากความสบายไม่ต้องดิ้นรนลำบาก แปรเปลี่ยนเป็น ด้านตรงข้าม หาเงินใช้จ่ายในชีวิตเอง ทั้งเรียนและอื่นๆ อีกจิปาถะมากมาย
เพราะความเชื่อมั่นผสมแววแห่งความบากบั่นทำให้เขาสามารถยืน ณ จุดนี้ อย่างไม่หวั่นไหว อาจท้อแท้เป็นบางครั้ง แต่เขาไม่เคยลืม ตราบเท่าที่หัวใจก้อนเนื้อประกาศความเป็นไท ไม่ยอมแพ้ชะตากรรมของชีวิต
ขณะที่วงจรชีวิตหมุนเวียนเรื่อยๆ วงเวียนทางกามารมณ์ก็เกิดขึ้นหลายครั้ง….. แรกๆเขาระงับมันได้ ครั้งที่หนึ่ง… ครั้งที่สอง… ครั้งที่สาม…เรื่อยไป…เช่นนี้ แต่ท้าย ที่สุด สิบปีที่เขาเก็บอั้นไว้ไม่เคยสูญเสียหยาดน้ำอมฤตกับใครทั้งนั้น…หากจะเสีย ความหฤหรรษ์สักครั้ง…ก็เพราะเขาเอง… เขาช่วยเหลือตัวเองตามสัญชาตญาณแห่งความเป็นชาย
หลังปีที่สิบอารมณ์ของเขาเปลี่ยนไปอีกครั้ง ความต้องการของเขามากขึ้น เขา เริ่มหมดศรัทธาที่จะช่วยเหลือตัวเองอีกครั้ง มันช้ำชอก…น่าเบื่อหน่าย…ไม่ตื่นเต้น ถัดจากนั้นอีกหนึ่งปี เมื่ออายุสามสิบเอ็ดปี เขาเริ่มหาความสุขกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง… ความสุขชั่วแล่นบนระยะเวลาชั่วคราว คราบรอยของความสุขนั้นเกิดขึ้นในรอบสิบปีอีกครั้ง ยามที่เขาเก็บเกี่ยวรัญญาหารบนผืนดิน เนื้อที่จำกัดนั้น วูบหนึ่งของอารมณ์…ดวงตา
ของเขาเลือนลาง ผู้หญิงเบื้องหน้า กลายเป็นเด็กผู้ชายวัยสิบปีเศษ บทเพลงแห่ง ความรักนั้นร้อนแรงราวไฟเพลิงสุดท้ายก่อน ดับวูบ…ความสุข ความสุข…..
เด็กผู้ชายคนนั้น….เขาคิดครุ่น เหมือนคนที่เขาเคยรู้จักและที่สุดเขาเพิ่งประจักษ์ว่าเด็กคนนั้นมิใช่ใครอื่นไกลเลย เขานั่นเอง และคนที่บรรเลงเพลงบทซ้ำซากนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก… เรื่องราวของอารันแทรกเข้ามาในความรู้สึกอีกครั้ง…หลังจากที่เขาพยายาม อบอุ่นให้ วิ่งหนีเงาของตัวเองมาตลอดสิบปี
หรือเขาจะหนีภูติผีวิญญาณแห่งความเป็นเกย์ไม่สำเร็จ และอารมณ์เขาก็เริ่มพุ่งพล่าน ความต้องการของเขามากขึ้นตามความฉกรรจ์แห่งวัย และฝนแรกของฤดูที่สามสิบสอง เด็กผู้ชายคนแรกของเขาก็เริ่มต้นขึ้นตามเจตนารมณ์ของการให้เฉก เช่นเดียวกับการให้ของอารันเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว คนแล้ว…คนเล่าที่เขาแบ่งปันความอบอุ่นให้
บ่ายเดือนกันยายน ฟ้าลอยต่ำ เมฆมากมายจับเป็นกลุ่มก้อนรายเรียงเต็ม ฟากฟ้า ยามเย็นแดดทอแสงเศร้า…เศร้าจน เขาอยากจะร้องให้ (จบ…)
