วันวานไม่หวานแหวว EP1
โดย ภูวดล ณ ลำปาง
น้ำทะเลสีครามแตกกระจายเป็นฟองคลื่น เมื่อถามที่หัวเรือพุ่งไปข้างหน้า ด้วยกำลัง เครื่องยนต์พา “เพชรรัตน์” เจ้าหนุ่มหน้าหวานมากับเรือลำนี้ด้วย
หัวใจที่ปวดร้าวสะท้อนออกมาทางดวงตาซึ่งเอ่อด้วยหยาดน้ำใส เมื่อมองเห็น เกาะเสม็ดอยู่เบื้องหน้า
ความผิดหวังบีบคั้นให้เขาต้องมาหา “นพพร” ชายอันเป็นที่รักซึ่งยอมอุทิศทุ่มเทให้ทุกอย่าง โดยบอกกับตัวเองว่านี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เขากับนพพรจะได้พบกัน
เพชรรัตน์มีหัวใจที่ซื่อสัตย์ ยอมโง่ที่บูชาความรัก แม้สิ่งที่ได้รับตอบแทนคือความ ชอกช้ำ หัวใจรัก หัวใจรักที่มอบให้ กลับถูกชายผู้นั้นเหยียบย่ำ กระชากไปขยี้จนแหลกราญ
เมื่อเริ่มรู้จักความรัก ความรักสอนให้เป็นผู้ให้ ให้ทุกอย่างโดยไม่คำนึงถึงตัวเอง เพียงเพื่อให้คนรักเป็นสุขก็พอใจ แต่ผู้รับคงจะได้รับจนเคยชิน จึงไม่เห็นคุณค่าของความรักที่มอบให้
“นพพร ทุกสิ่งที่พี่มอบให้ มันมาจากหัวใจรักของพี่ที่ไม่เปลี่ยนแปลง รักที่มีต่อเธอ เอาชีวิตพี่ไปเพื่อทำให้เธอมีความสุขพี่ก็ยอม”
ยามนั้นเขาจำได้ว่า นพพรกอดกระชับ เขาแนบแน่น สายตาที่สบกันนั้นทอประกายซาบซึ้ง จูบประทับริมฝีปากเนินนาน เขาไม่ต้องการสิ่งใดอีก นพพรเป็นความสุขอันแท้จริง แม้เพื่อนสนิทใจเป็นหญิงยังเคยเตือน
“รัตน์ เธอฉลาดทุกเรื่อง แต่กลับมาโง่เรื่องความรัก ยามเธอรักเธอตาบอด แล้วสักวันเธอจะรู้ว่า ไม่มีทางที่เธอจะได้รับความรักอันแท้จริงจากผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้นเมื่อหมดเงิน”
“แต่เค้าไม่เคยคิดว่านพพรจะทำให้เค้าผิดหวังหรอก นพพรเป็นคนดี อยู่ด้วยกันทำไมเค้าจะไม่รู้”
“เออ…คนดี สักวันหนึ่งเธอจะเข้าใจเองว่า ธาตุแท้ของผู้ชายนั้นเป็นยังไง เผื่อใจไว้ สำหรับความผิดหวังก็แล้วกัน”
แต่เพชรรัตน์ไม่เคยเชื่อคำเตือนเขา เชื่อว่าความรักที่นพพรมอบให้มันเป็นสิ่งงดงาม เป็นแสงสว่างอันอบอุ่นของชีวิต มากกว่าจะเป็นความขมขื่นและน่าชิงชัง
ทว่าในยามนี้ เริ่มรู้สึกซึ้งและซึมซับความเจ็บปวดไว้ ไม่เคียดแค้นหรือโกรธนพพร แต่อย่างใด แม้นพพรจะทำร้ายหัวใจจนแทบแตกสลายด้วยการหนีมาอยู่กับหญิงสาวคนหนึ่งบนเกาะเสม็ดแห่งนี้ จนสืบรู้และโทรฯมา ขอนัดพบ เพื่อพบหน้าเป็นครั้งสุดท้าย… ฟ้าบน “เกาะเสม็ด” ยามนี้ดูขมุกขมัว แสง
อาทิตย์ไม่ร้อนแรง ท้องฟ้าจึงมีสีหม่น ไม่เหมือนอดีตที่ผ่านพ้นเมื่อครั้งที่เขาเคยเดินเที่ยวเคลียคลอกับนพพรเป็นครั้งแรก วันนั้นอาทิตย์ดวงโตสีส้มสดทิ้งตัวอ้อยอิ่งที่ริมขอบฟ้าแนบน้ำทะเลเบื้องล่าง ท้องฟ้าสีส้มอบอุ่นเหมือนวงแขนของนพพรที่กองกระชับร่างเขา แต่… ความสุขเช่นนี้ไม่มีวันหวนคืนมาได้อีกแล้ว อีกไม่นานความมืดคงปกคลุม มันเหมือนชีวิตเขาที่มืดมนหาทางออกไม่ได้ ทางรักระหว่างเขากับนพพ เป็นทางตันที่กำลังจะสิ้นสุดลง
นพพรนั่งอยู่ที่นั้นอีกเป็นที่นัดพบ บนหาดทรายที่ขาวสะอาดข้างโขดหิน คลื่นถาโถมซัดกระหน่ำดังก้องน่าสะพึงกลัวแต่ความรักของเขาอีกไม่กี่ก้าวแล้วที่กำลังจะจบสิ้นลงในไม่ช้านี้ ยิ่งใกล้จุดหมายจิตใจก็ยิ่งหม่นหมอง
“มารอพี่นานหรือยังนพพร”
เขาเอ่ยทักชายหนุ่มทางเบื้องหลังด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามเก็บความรู้สึกไม่ให้มันสั่น นพพรหันกลับมาประสานสายตาด้วยใบหน้าเศร้าๆ
“ไม่นานครับพี่รัตน์”
เสียงแผ่วทุ้มแผ่วออกมาจากปากรูปกระจับน่ารัก ของชายหนุ่มหน้าเข้ม
เพชรรัตน์ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ สัมผัสมือชายหนุ่มเหมือนจะถ่ายทอดความรู้สึกห่วงใย
“ผมนึกอยู่แล้วเหมือนกันว่าสักวันหนึ่งพี่ต้องรู้ แต่ไม่คิดว่าจะรวดเร็วขนาดนี้”
“ความจริงพี่ไม่ควรรู้ เพราะการรู้คือความเจ็บปวด แต่พี่ก็พยายามดิ้นรนหา ความเจ็บปวดจนได้”
เสียงเพชรรัตน์พูดด้วยความปวดร้าวชมชื่นอย่างชัดแจ้ง ดวงตาเหม่อมองออกไปยังท้องทะเล
“ผมขอโทษครับ ที่ทำให้พี่เจ็บปวดเพราะผม”
“พี่ไม่โกรธเธอหรอก และไม่คิดจะโกรธด้วย”
ปลายเสียงแผ่วเบาคล้ายคนละเมอ จนนพพรต้องถอนใจยาว
(อ่านต่อ EP2 ตอนจบ...)
