ผู้ชายทะเล EP1
โดย……นดล
วันนั่งอยู่ระเบียงห้อง ดวงตาเหงาๆ ของรันทอดมองไปยังเบื้องหน้า แดดยามบ่ายร้อนเร่าเริงว่า ฟ้ากระจ่างสดใสปลอดโปร่ง น้ำทะเลเป็นสีเขียว แต่ถ้าจะมองให้ดีก็เหมือนสีฟ้า เหมือนดวงตาของน่าน บางเวลา หรือเพียงเสี้ยวอารมณ์ก็เปลี่ยนไป ไม่ต่างจากทะเลที่นี่เลย แต่ไม่ว่าดวงตาของน่านจะเป็นสีอะไร รันก็ยังอยากจะเห็น และอยากให้น่านมองมาที่รันเพียงคนเดียว
แต่นั่นก็เป็นเพียงความคิดฝัน ของผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ในขณะความจริง น่านเป็นชายหนุ่มแสนพิเศษ ที่คนธรรมดาอย่างรันไม่มีสิทธิ์จับต้องได้ เว้นแต่น่านจะเมตตาเท่านั้น
เหมือนวันนั้น วันที่รันหอบเอาความเศร้าจากการสูญเสียแม่ ผู้หญิงคนเดียวในชีวิตของรันมาทิ้งทะเล รันนั่งร้องไห้อย่างเดียวดายบนชายหาด ไม่สนใจว่าใครที่ผ่านไปมาจะมองอย่างไร “เกิดมาไม่เคยเห็นผู้ชายร้องไห้” อยู่ๆ น่านก็เดินเข้ามาจ้องหน้า แล้วมองรันอย่างสมเพช ตอนนั้นรันเองก็รู้สึกโกรธ ที่อยู่ๆ ก็มีผู้ชายแปลกหน้าไว้ผมทรงเดดล็อก แถมหน้ายังเป็นฝรั่งอีกต่างหาก เดินมาต่อว่าและมองด้วยสายตาดูแคลนอย่างนั้น แต่เพราะนัยน์ตาสีฟ้าสวยของน่าน ใช่ตอนนั้นรันเห็นดวงตาของน่านเป็นสีฟ้า มันกระจ่างใส ชวนมอง ทำเอารันถึงกับตะลึง และมองหน้าคร้ามเข็มนั้นไม่ วางตา ความโกรธความเศร้าพลอยจางหายไปทันที
“อ้าว มองซะให้สะใจ จะได้หายขี้แย” ชายหนุ่มแปลกหน้าเอ่ยขึ้นก่อนจะทรุดนั่งลงใกล้ๆ รัน ใกล้จนวันได้กลิ่นเหงื่อจางๆ จากเรือนกายที่บ่งบอกว่า เขาเป็นชายหนุ่มรูปร่างดีมากคนหนึ่ง “ถามจริงๆ เถอะนึกยังไงคุณถึงมานั่งร้องให้อยู่ตรงนี้ ไม่อายคนรึยังไง” น่านถามอย่างใคร่รู้ “ไม่รู้สึ ตอนนี้ผมไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น รู้แต่ว่าหัวใจผมแตกสลาย คุณเคยสูญเสียคนในครอบครัวมั้ย” รันย้อนถามเขาบ้าง “เมื่อปีที่แล้วพ่อผมเสีย แต่ผมไม่ร้องไห้อย่างคุณหรอก ตรงกันข้าม ผมร้องเพลงและก็หัวเราะ วันนั้นเป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้”
“คุณไม่รักเขาเหรอ” รันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับผู้ชายคนนี้ น่านมองหน้ารันนิ่งๆ จ้องลึกลงในดวงตาของรันเหมือนค้นหา อะไรสักอย่าง ก่อนจะส่ายหน้า
“เขาไม่ควรค่าแก่ความรัก เพราะเขาไม่เคยรักใครนอกจากตัวเอง แม้แต่ผู้หญิงที่รักเขา เขาก็ไม่เคยรัก ไม่เคยเอาใจใส่ แถมยังทำร้ายได้ อย่างเลือดเย็น รู้มั้ย….ผมเกิดมาจากความรักของผู้หญิงเพียงคนเดียว เท่านั้น”
แปลกเหลือเกินที่คนสองคน ที่ได้พูดคุยกันเพียงไม่กี่ประโยค แต่กลับรู้สึกบางอย่างที่สื่อถึงกันได้ เหมือนคนคุ้นเคย ที่พลัดหายไป ในกาลเวลากลั้นไว้ในที่สุด วินาทีนั้นรันอยากจะร้องไห้อีกครั้ง แต่กลัวเขาจะต่อว่าก็เลย
“อย่าร้องนะ ผมไม่นั่งฟังคุณร้องให้เฉยๆ แน่ รู้มั้ยน้ำตาของคุณทำให้ผมนึกถึงผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ถูกสามีทุบตีอย่างโหดร้าย โดยมีลูกชายนั่งมองอย่างสะเทือนใจ
เพราะไม่อาจช่วยอะไรได้ น้ำเสียงเศร้าๆ นั้น ทำให้รันอดไม่ได้ที่จะมองเขาอย่างเข้าใจ และเห็นใจ ในตอนนั้นรันก็เห็นนัยน์ตาที่เห็นว่าเป็นสีฟ้า ตั้งแต่แรกกลายเป็นเป็นสีเขียวอย่างเหลือเชื่อ แต่มันก็สวยงามจนรันมองอย่างหลงไหล
“อย่ามองตาผมนานเกินนาที ไม่งั้นคุณจะหลงรักผมนะ” เขาบอกรันพร้อมรอยยิ้มเศร้าๆ รันก็เลยได้แต่ยิ้มเก้อๆ แล้วบอกว่า ตาคุณสวยนะ
“แต่ผมเกลียดนัยน์ตาผมที่สุด เพราะใครๆ บอกว่ามันเหมือน นัยน์ตาของผู้ชายคนนั้น แต่ช่างเถอะไม่ว่าผมจะเหมือนใคร แต่ผมก็เกิดมาจากความรักของผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ผมรักที่สุด” “เธออยู่ที่ไหนตอนนี้” รันถามเสียงแผ่ว
“อยู่ในที่ที่มีความรัก ความรักที่เธอเชื่อมั่นว่ามันมีอยู่ ไปเถอะผมไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้แล้ว” อยู่ๆ เขาก็ดึงแขนรันขึ้นจากพื้นทราย เขาดึงแรงไปหน่อย ร่างบางๆ ของรัน เลยเซซนกว้างแข็งแรงของเขา อย่างไม่มีทางเลี่ยง
“นี่คุณหัดออกกำลังกายเสียบ้างสิ ตัวบางยิ่งกว่าผู้หญิง” เขาว่าก่อนจะเดินนำหน้าไป “จะไปไหนเหรอ” รันถาม ขณะที่เดินตามหลังเขาไป
“ผมนัดเพื่อนไว้ คืนนี้เราจะมีปาร์ตี้กันที่ชายหาดด้านโน้น” เขาชี้มือไปข้างหน้า รันได้รู้จักกับกลุ่มเพื่อนๆ ของน่าน ซึ่งล้วนแต่เป็นชายหนุ่มวัยเดียวกันทั้งนั้น พากันหนีความวุ่นวายของเมืองใหญ่ มาผ่อนคลายที่เมืองชายทะเล
ปาร์ตี้ของคนหนุ่มบนชายหาด จึงเต็มไปด้วยความสนุกสุดเหวี่ยง ต่างร้องเพลงและเต้นรำกันอย่างครื้นเครง
รันอดไม่ได้ที่จะทึ่งในลีลาเต้นรำของน่าน เมื่อเสียงเพลงจังหวะเร้กเก้ดังขึ้น น่านก็โยกตัว พร้อมเขย่าแทมโบรีนอย่างสนุกสนาน สีหน้าของน่านเกลื่อนด้วยรอยยิ้ม วินาทีนั้นรันรู้ตัวว่าชายหนุ่มคนนี้ มีบางอย่างที่รันต้องการ เป็นคนที่รันค้นหามาตลอดชีวิต (อ่านต่อ…….EP2)
