ผู้ชายทะเล EP4 (ตอนจบ)
รันรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้น มันไม่ใช่ความรัก มันเป็นเพียงความเอื้ออาทรของผู้ชายคนหนึ่ง ที่มีต่อเพศที่อ่อนแอกว่าเท่านั้น มันเป็นแต่ปมบางอย่างที่อยู่ในใจน่าน ที่น่านต้องการจะคลายมันออกจากใจ จากความรู้สึกผิดที่น่านมีต่อแม่
วันนี้น่านมีความสุขและภาคภูมิในสิ่งที่น่านเลือกที่จะเป็น โดยที่รันเองก็ยอมรับอย่างร้าวรอน แต่ความรักก็เป็นเช่นนี้ ไม่มีอะไรมากไปกว่าการเห็นคนที่ตัวเองรักมีความสุข รันเดินจากระเบียงมาทรุดตัวนอนที่เตียงรอกระทั่งฟ้ามืด และดาวดวงน้อยกะพริบแสงวะวับ จึงเดินลงไปยังชายหาด ทรุดนั่งลงที่เดิม เป็นเช่นนี้อยู่เกือบสองอาทิตย์แล้ว
รันอดไม่ได้ที่จะร้องให้ออกมา เมื่อมองไปรอบๆ ตัว ซึ่งมีแต่ภาพของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ กับผมทรงเดตล็อก สวมใส่เพียงกางเกงชาวเล ให้แสงจันทร์อาบไล้ผิวสีแทนช่วงบนอันเปลือยเปล่า เต้นรำพร้อมเขย่าแทมโบจีนในจังหวะเร้กเก้
อย่างเริงร่า
รันเองก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่าตัวเองจะเป็นอย่างนี้ไปอีกนานแค่ไหน รันอยากจะลืมน่าน ลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้น แต่เหมือนว่ามองทะเลเมื่อไร รันก็เห็นแต่น่าน กับดวงตาอันแปรปรวนของน่านเสมอ
“ผู้ชายร้องไห้ น่าสังเวชหรือน่าสงสารดีน้า” เสียงทุ้มนุมของใครคนหนึ่งดังมาจากเบื้องหลัง ของวัน “น่าน” รันร้องขึ้นอย่างดีใจ
“อยากจะให้เป็นใครล่ะ” น่านว่าเสียงเรียบและใบหน้าหล่อเหลาก็นิ่งเฉย แต่ดวงตาของน่าน เป็นสีฟ้าใส รันจึงยิ้มออกมาได้
“คืนนี้จะมีปาร์ตี้ แต่จะจัดที่ห้องของคุณ” น่านเอ่ยขึ้น ก่อนจะทอดสายตาไปยังผืนน้ำเบื้องหน้า รันอยากจะร้องไห้ออกมาอีกครั้งซะให้ได้ แต่พอเห็นสายตาดุๆ ของน่าน มองมาอย่างคาดโทษ ทำให้รันต้องสะกัดกลั้นความรู้สึกนั้นไว้
ถึงแม้ว่าน่านจะเป็นใคร และเลือกใช้ชีวิตแบบไหน รันไม่เจ็บปวดกับสิ่งที่น่านเลือกอีกต่อไป เพราะรันรู้ว่า เมื่อไหร่ที่รันและน่านอยู่กับทะเล ชีวิตของรันกับน่าน ก็จะมีเพียงกันและกันเท่านั้น และไม่ว่าทะเลจะเปลี่ยนเป็นสีอะไร แต่ดวงตาของน่านจะเป็นสีฟ้าใสเสมอ (จบ……)
